https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246607/مرگی-که-می-شناسم#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=246607 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=246607&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246607/مرگی-که-می-شناسم با گام های کوچک آرام<br /> وقتی که می رسد از راه<br /> گاه<br /> با آن ردای روشن بارانی<br /> پنهانی<br /> زیباترین حقیقت جاری ست،<br /> مرگی که می شناسم.<br /> طعم گس سپیده دمان است<br /> وقتی که شب<br /> -گهواره ی بلند و زلال ستارگان-<br /> از جنبش<br /> می مانَد،<br /> و تو<br /> برمی خیزی<br /> از گیسوان خویش<br /> ظلمت را<br /> بین نسیم و پنجره می ریزی؛<br /> برمی خیزد<br /> از شرم شانه های تو می ریزد،<br /> مرگی که می شناسم.<br /> یک آسمان<br /> آبی گسترده ست،<br /> گاهی در آن<br /> با بال های ابر<br /> پر می گیری<br /> گاهی<br /> در سایه ی سخاوت خاموشش<br /> می میری؛<br /> مرگی که می شناسم.<br /> آواز کودکی ست که در باد می دود<br /> و باد می شود<br /> آواز کودکی که<br /> وقتی بزرگ شد،<br /> فرهاد می شود<br /> مرگی که می شناسم.<br /> ::<br /> مرگی که می شناسم<br /> تابوت کوچکی ست به رنگ چهارفصل<br /> پیچیده در حریر غزل<br /> پیچیده در<br /> خون جوانِ پهلوی سهراب<br /> کآرام<br /> تشییع می شود<br /> بر شانه های سوخته و سرخ آفتاب<br /> ::<br /> آه!<br /> وقتی زمین<br /> تشنه ست،<br /> حتی<br /> دستان مهربان پدر&nbsp;<br /> دشنه ست.<br /> با این همه<br /> مرگی که می شناسم<br /> عطر صریح زندگی ست؛<br /> مرگی که می شناسم<br /> &laquo;چیزی شبیه زندگی&raquo; ست. مصطفی علی پور Tue, 06 Aug 2019 13:41:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:246607 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246606/پیشمرگ-دوستی#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=246606 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=246606&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246606/پیشمرگ-دوستی مثل تکه ای شب ایستاده است<br /> روی استخوان چوبی اش<br /> و تمام خویش را<br /> به باد داده است.<br /> او به هر که می رود<br /> از مقابلش<br /> احترام می کند<br /> هم به آن که چنگ می زند به او<br /> هم به آن که سنگ می زند به او<br /> سلام می کند<br /> قلب او&nbsp;<br /> اگرچه چوبی است<br /> هر چه هست<br /> روشنی و خوبی است<br /> شب که می رسد<br /> با تمام خود<br /> در سیاهی سکوت<br /> چشم می شود؛<br /> شب که می رسد<br /> خشم می شود.<br /> او نگاهبان خاطرات زندگی ست<br /> پیشمرگ دوستی<br /> در مخاطرات زندگی ست<br /> ::<br /> صبحدم که آفتاب<br /> تیغ می زند،<br /> سایه ی تکیده اش<br /> تا صلات ظهر<br /> روی خاک<br /> دیدنی ست؛<br /> شامگاه<br /> شیون کلاغ های پیر<br /> روی شانه های خسته و شکسته اش<br /> شنیدنی ست.<br /> گاه گاه<br /> گرچه مثل سایه ای مخوف<br /> باشتاب<br /> از برابر نگاهتان عبور میک ند،<br /> هیچ هم نباشد<br /> این غریب،<br /> دست کم گرازهای وحشی سیاه را<br /> از برنجزارهای سبزتان<br /> دور می کند... . مصطفی علی پور Tue, 06 Aug 2019 13:25:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:246606